Why your smartphone emits more CO2 than you think

Why your smartphone emits more CO2 than you think

The more countries involved in manufacturing a product, the higher the CO2 emissions. This is according to research by Master’s student Karlijn van Dijken (University of Groningen), who analysed more than a thousand supply chains. Ironically, her figures come just as Europe is relaxing the rules: companies will soon only have to monitor their direct suppliers, while the real problem lies deeper – in the invisible layers of the production process.

The invisible network behind every product

‘Production chains used to be simple and straightforward. Now they are huge networks involving thousands of companies worldwide,’ says Van Dijken. ‘I was fascinated by this development. In particular, I wondered: what does this mean for our climate?’

Her research combines two worlds that rarely come together: supply chain management and sustainability. By analysing economic data from 49 regions and 163 industries over two decades, she discovered a disturbing pattern.

The matryoshka problem of modern chains

Van Dijken explains the problem companies face with a striking comparison. ‘Think of a supply chain as a row of matryoshka dolls. Companies may be able to open the first layer to see their direct suppliers. But behind that are countless other layers that remain invisible, even though their CO2 emissions count towards the final product.’

This “invisibility problem” has concrete consequences. New EU rules such as the Corporate Sustainability Reporting Directive require companies to report their climate impact. But there is a problem: the rules mainly concern direct suppliers, not all the links behind them. For example, large multinationals such as Apple work with more than 180 direct suppliers in more than 20 countries. Behind them are thousands of sub-suppliers, whose existence is often unknown to the parent company.

Why fragmentation leads to more pollution

Van Dijken investigated a crucial question: how does spreading production across different countries affect the emissions of a supply chain? The answer is clear. ‘Every ten pence extra in imported parts per euro of end product increases CO2 emissions by 13 to 15 per cent,’ explains Van Dijken. ‘So if a product contains one euro worth of imported materials instead of 90 pence, the entire chain emits significantly more CO2.’

Three factors explain this relationship. First, intercontinental transport consumes energy. Second, developing countries often use more polluting production processes due to a lack of clean technology. But the third factor is perhaps the most important: ‘The more complex the network, the less control companies have over the sustainability of their suppliers,’ says Van Dijken. ‘Sub-suppliers in Bangladesh feel little pressure to go green if the parent company in the Netherlands doesn’t even know they exist.’

From theory to supermarket shelf

What does this mean for consumers? ‘When you buy a smartphone, you only see where it was assembled,’ explains Van Dijken. ‘But the dozens of metals come from mines around the world, the camera parts from Japan, the processor from Taiwan, the screen from Korea. Every additional border crossing makes the product more polluting and more difficult to make sustainable.’

Now that you know this, you can assess companies differently as a consumer. ‘Ask yourself: do they take responsibility for all links in their chain? Or do they only do what is required by law – check their direct suppliers? The answer tells you who is really working on sustainability.’

Chain responsibility as the new norm

Van Dijken has a clear message for companies that want to seriously tackle their climate impact. ‘The first step is to map out your entire chain, including an estimate of everyone’s CO2 emissions. Only when you know who is working on your product can you start making it more sustainable.’

Her research shows that the current practice – whereby companies only manage their direct suppliers in terms of sustainability – is fundamentally flawed. ‘Companies expect their first-line suppliers to manage the rest, but in practice this hardly ever happens. The system of passing the buck simply does not work.’

Van Dijken, now a production planner at FrieslandCampina, hopes that her research will shake companies awake. ‘We need to get away from the idea that geographical dispersion only has advantages. Yes, it reduces costs. But the hidden environmental costs are enormous – and that bill is now coming due.’

 

Waarom je smartphone meer CO2 uitstoot dan je denkt

Hoe meer landen betrokken zijn bij het maken van een product, hoe meer CO2-uitstoot. Dat blijkt uit onderzoek van masterstudent Karlijn van Dijken (Rijksuniversiteit Groningen), die ruim duizend toeleveringsketens analyseerde. Ironisch genoeg komen haar cijfers precies wanneer Europa de regels versoepelt: bedrijven hoeven straks alleen hun directe leveranciers te controleren, terwijl het echte probleem dieper zit – in de onzichtbare lagen van het productieproces.

Het onzichtbare netwerk achter elk product

“Vroeger waren productieketens simpel en overzichtelijk. Nu zijn het enorme netwerken met duizenden bedrijven wereldwijd”, vertelt Van Dijken. “Die ontwikkeling fascineerde me. Vooral: wat betekent dit voor ons klimaat?”

Haar onderzoek combineert twee werelden die zelden samenkomen: supply chain management en duurzaamheid. Door economische data van 49 regio’s en 163 industrieën over twee decennia te analyseren, ontdekte ze een verontrustend patroon.

Het matroesjka-probleem van moderne ketens

Het probleem waar bedrijven tegenaan lopen, legt Van Dijken uit met een treffende vergelijking. “Zie een toeleveringsketen als een rij matroesjka-poppen. Bedrijven kunnen misschien de eerste laag openen om hun directe leveranciers te zien. Maar daarachter zitten nog talloze andere lagen die onzichtbaar blijven, terwijl hun CO2-uitstoot wel meetelt in het eindproduct.”

Dit ‘onzichtbaarheidsprobleem’ heeft concrete gevolgen. Nieuwe EU-regels zoals de Corporate Sustainability Reporting Directive vragen bedrijven om hun klimaatimpact te rapporteren. Maar er zit een probleem: de regels gaan vooral over directe leveranciers, niet over alle schakels daarachter. Een voorbeeld: grote multinationals zoals Apple werken met meer dan 180 directe leveranciers in meer dan twintig landen. Daarachter schuilen duizenden subleveranciers waarvan het hoofdbedrijf vaak het bestaan niet eens kent.

Waarom fragmentatie tot meer vervuiling leidt

Van Dijken onderzocht een cruciale vraag: hoe beïnvloedt het verspreiden van productie over verschillende landen de uitstoot van een toeleveringsketen? Het antwoord is helder. “Elke tien cent extra aan geïmporteerde onderdelen per euro eindproduct verhoogt de CO2-uitstoot met 13 tot 15 procent”, legt Van Dijken uit. “Dus als een product voor een euro aan ingevoerde materialen bevat in plaats van 90 cent, stoot de hele keten significant meer CO2 uit.”

Drie factoren verklaren dit verband. Ten eerste kost intercontinentaal transport energie. Ten tweede gebruiken ontwikkelingslanden vaak vervuilendere productieprocessen door gebrek aan schone technologie. Maar de derde factor is misschien wel de belangrijkste: “Hoe complexer het netwerk, hoe minder grip bedrijven hebben op de duurzaamheid van hun leveranciers”, aldus Van Dijken. “Sub-leveranciers in Bangladesh ervaren weinig druk om te vergroenen als het hoofdbedrijf in Nederland niet eens weet dat ze bestaan.”

Van theorie naar supermarktschap

Wat betekent dit voor consumenten? “Als je een smartphone koopt, zie je alleen waar hij is geassembleerd”, legt Van Dijken uit. “Maar de tientallen metalen komen uit mijnen wereldwijd, de camera-onderdelen uit Japan, de processor uit Taiwan, het scherm uit Korea. Elke extra grensovergang maakt het product vervuilender én moeilijker te verduurzamen.”

Nu je dit weet, kun je als consument bedrijven anders beoordelen. “Vraag je af: nemen ze verantwoordelijkheid voor alle schakels in hun keten? Of doen ze alleen wat moet van de wet – hun directe leveranciers controleren? Het antwoord vertelt je wie echt werk maakt van duurzaamheid.”

Ketenverantwoordelijkheid als nieuwe norm

Voor bedrijven die hun klimaatimpact serieus willen aanpakken, heeft Van Dijken een duidelijke boodschap. “De eerste stap is je volledige keten in kaart brengen, inclusief een inschatting van ieders CO2-uitstoot. Pas als je weet wie er allemaal aan je product werken, kun je beginnen met verduurzamen.”

Haar onderzoek toont aan dat de huidige praktijk – waarbij bedrijven alleen hun directe leveranciers aansturen op duurzaamheid – fundamenteel tekortschiet. “Bedrijven verwachten dat hun eerste-lijnsleveranciers de rest wel zullen aansturen, maar in de praktijk gebeurt dit nauwelijks. Het systeem van doorschuiven werkt simpelweg niet.”

Van Dijken, inmiddels productieplanner bij FrieslandCampina, hoopt dat haar onderzoek bedrijven wakker schudt. “We moeten af van het idee dat geografische spreiding alleen maar voordelen heeft. Ja, het verlaagt kosten. Maar de verborgen milieukosten zijn enorm – en die rekening presenteert zich nu.”